یادداشتی بر فیلم «تیغ زن»...اثر جدید علی رضا داوودنژاد

اسنیف...سینما...و سفر شمال!

علی‌رضا داوودنژاد که همیشه، پارتیزانی فیلم تولید می‌کند؛ این بار با

«تیغ زن»، سر و کله‌اش در سینماها پیدا شده...فیلمی که در کلام

اول، فقط می‌توان گفت: «خیلی خیلی نشئه‌ست!»

داوودنژاد، چند‌ سالی‌ست که دو مدل فیلم می‌سازد: یا مدل فیلم مشنگی

مثل «هوو»...یا مدل فیلم‌های عجیب و غریب مدرنی، مثل «بچه‌های

بد» که آغازکننده‌ی راه جدید این کارگردان در فیلم‌سازی بود و

موردهای قابل مثال بیش‌تری دارد: مانند «ملاقات با طوطی» و

«هشت پا».

این بار اما، داوودنژاد با ترکیب هر دو مدل سینمایش، دست به خلق

«تیغ زن» زده است که حاصل کار، یک فیلم نشئه‌ی تمام عیار از آب

در آمده است! فیلمی که همانند کاراکترهایش توپ توپ است...خیلی

بالاست و روی ابرها! این ترکیب خیلی جواب داده و عیار فیلم را به

نسبت محصول‌های سینمای ایران در چند سال اخیر بالا برده است.

درست همان گونه که شعار تبلیغی فیلم می‌گوید: «فیلمی که تاکنون

ندیده‌اید»! به وضوح می‌توان گفت که شعار درست و به‌جایی‌ست.

کارگردانی فوق‌العاده و فیلم‌برداری جمشید الوندی، فیلم خوش‌ساخت و

چشم‌نوازی را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد. دکوپاژ داوودنژاد،

به‌خصوص در بخش‌های اتومبیل‌سواری و لب ساحل، درجه یک و

ناب است. یادمان نرود که بزرگ‌ترین کارگردان‌های سینمای ایران هم

به بخش‌های اتومبیلی فیلم‌های‌شان که می‌رسند، خیلی ساده و کلیشه

ای با قضیه برخورد می‌کنند و اقدام به طراحی پلان متفاوت نمی‌کنند؛

اما داوودنژاد، این کار را در «تیغ زن» می‌کند و فوق‌العاده هم می‌کند!

ساختار مدور هم که کم‌تر در بین فیلم‌سازهای ایرانی طرف‌دار دارد، از

بزرگ‌ترین ویژگی های فیلم است.

تدوین مهران قدکچیان، تاثیر به‌سزایی در «تیغ زن» گذاشته است.

کات های دقیق، بالانس مناسب بین ریتم و تمپو و پایین بودن تایم

روانی فیلم، به طوری که تماشاگر، به‌هیچ‌وجه احساس نمی‌کند، نود

دقیقه گذشته است؛ مهم ترین نکته‌هایی هستند که در تدوین فیلم به

چشم می‌آیند.

بازی‌های صمیمی و صادقانه، واقعی و باورپذیر، گرم و تاثیرگذار کل

تیم بازیگری «تیغ زن»، آدم را به وجد می‌آورد. تمامی بازیگرهای

این فیلم، با درک درست از کاراکتر...رعایت شیوه‌های بیانی منطبق بر

خصوصیت‌های شخصیت‌شان...ترکیب درست احساس‌های درونی و

بیرونی...و واقعی و باورپذر درآوردن میزانسن‌های کارگردان؛

بازی‌های خلاقانه و منحصر‌به‌فردی رو کرده‌اند!

در‌نهایت؛ قصه‌ی شیر‌تو‌شیر و فیلم‌نامه‌ی پریشان «تیغ زن»، به طور

کامل، برآمده از درونیات کاراکترها و وضعیت و موقعیت اجتماعی

سردرگم‌شان است...به طوری که در فیلم، نباید به دنبال داستان و

روایت گشت و فقط باید با شخصیت‌ها همراه شد...شخصیت هایی که

همه نشئه‌اند...چه مصرف کرده باشند و چه نکرده باشند! فقط باید، پا

به پای فیلم تمام نشئه‌ی «تیغ زن» رفت و دم برنیاورد و فکر نکرد!

تاثیرش را خود فیلم، خود به خود، مدتی بعد و به

موقع می‌گذارد...خیال‌تان تخت!